جامی › شمارهٔ ۷۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم / دریغم آید اگر در گل و سمن بینم
اگر چه دنیی و عقبی کنند بر من عرض / من آستان تو بر هر دو کون بگزینم
من و دعای تو همواره این بود کارم / من و هوای تو پیوسته این بود دینم
مگو به طرف چمن شو نظاره کن در گل / چو مرغ باغ نه من عاشق ریاحینم
مرا ز باغ چه آید ز گل چه بگشاید / چو شوق روی تو آشفته ساخت چندینم
به یک تبسم شیرین ازان لب نمکین / هزار شور فکندی به جان شیرینم
چه پرسیم چه کسی این همه تغافل چیست / سگ تو جامی شوریده حال مسکینم