جامی › شمارهٔ ۷۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فزاید ز خط حسن نازک عذاران / علیکم بحسن الخط ای دوستداران
شود تازه از خط بهار نکویی / بدان گونه کز سبزه عهد بهاران
میا خوی فشان می چکان از رخ و لب / به هم بر مزن وقت پرهیزگاران
قرارت نه این بود با ما ز اول / که باشی قرار دل بی قراران
ندانم چه بود اینکه گشتند آخر / چنین ناامید از تو امیدواران
شد از تیغ مهرت دلم پاره پاره / چو ابرو ازو هر مژه اشکباران
قدح گیر جامی که جز می نبخشد / فراغت ز درد سر هوشیاران