انوری › شمارهٔ ۲۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفتم ترا مدیح دریغا مدیح من / خود کرده‌ام ندارد باکرد خویش سود
چون احتلام بود مرا مدح گفتنت / بیدار گشتم آب نه درجای خویش بود