جامی › شمارهٔ ۸۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گشاد از چهره مشکین برقع آن مه / ارانی فیه وجه الله جهره
ز قدش چون درخت وادی طور / شنیدم مژده انی اناالله
لبش بگشاد مهر از حقه لعل / ز اسرار حقیقت گشتم آگه
به رویش ماه را از هیچ وجهی / نباشد دعوی خوبی موجه
بدان زلف درازم دسترس نیست / مبادا دست کس زینگونه کوته
ته پایش صبا تا فرش گل ساخت / درون غنچه خون بسته ست ته ته
به لطف قد ره جامی زد و رفت / زهی لطف قد اعلی الله قدره