جامی › شمارهٔ ۸۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سیب زنخدان تو را به ز به / یافت دلم متعه الله به
دانه خال از ذقنت چون نمود / دانه چو هرگز ننماید ز به
گشت به از دانه خال آن ذقن / گر چه بود میوه بی دانه به
گفت زهی هر که بدید ابرویت / نیست بلی چاره کمان را ز زه
غم چو دهی قسمت دل خستگان / قسمت من بیش ده و پیش ده
نیست به چالاکی و چستی چو تو / نی که میان بست به چندین گره
بین لب او جامی و بی خود بیفت / باده خور و مست شو و سر بنه