جامی › شمارهٔ ۸۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

حدیث جم و جام لاغ است و لابه / خوش آن سر که با جام گوید قرابه
به آب می آباد کن کاخ عیشم / که رو در خرابی نهاد این خرابه
نخواهم ز درد قدح دست شستن / اگر مه بود طشت و مهر آفتابه
بود قصر عشرت بسی خوش چه بودی / که حرف بقا داشتی بر کتابه
پی سر عرفان متن تار فکرت / خریدار یوسف مشو زین کلابه
بکش ز اطلس چرخ پای ارادت / که حیف است این پا بدان پای تابه
کف جامی از جام خالی مبادا / اجب دعوتی یا ولی الاجابه