جامی › شمارهٔ ۸۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

میفکن به روز دگر قتل بنده / که روز دگر را که مرده که زنده

بود حق بنده ز تیغ تو زخمی / خدا را مکن ظلم در حق بنده

نبودم پسندیده صحبت تو / به دیداری از دور کردم بسنده

ز چاک گریبان تن نازک تو / مرا چاک در دامن جان فکنده

دل سخت چون سنگ شیرین چه آگه / ز جانی که فرهاد در کوه کنده

من ابر بهارم تو گلبرگ خندان / مرا کار گریه تو را خوی خنده

چه دوزی به هم دلق صد پاره جامی / نیابی دل زنده از دلق ژنده