جامی › شمارهٔ ۸۶۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مغنی به آواز چنگ و چغانه / چه خوش گفت وقت صبوح این ترانه
که ای خواجه برخیز کانفاس عمرت / بود مایه دولت جاودانه
درین بزمگه چند غافل نشینی / ز صوت اغانی و جام مغانه
مباش از می لعل غافل زمانی / که پیداست پایان کار زمانه
غنیمت شمر روز عشرت که داند / که روزی دگر زنده باشیم یا نه
به هر خانه کز دوست یابم نشانی / نتابم سر خدمت از آستانه
به کعبه مرو جامی از خانه خود / که خالی نباشد ازو هیچ خانه