جامی › شمارهٔ ۹۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چند گردم بهر لیلی گرد حی / نی ز لیلی پای می بینم نه پی
گر بمیرم در غم لیلی خویش / یا کرام الحی لا تاسوا علی
بر زبانم نام لیلی تا به چند / در ضمیرم مهر لیلی تا به کی
ای که از لیلی همی گویی نشان / اینما صادفتها ارسل الی
دیگران از خم می مستند و من / مست لیلی ام نه خم دیده نه می
هر چه جز لیلی برون کردم ز دل / لیس فی قلبی سوی لیلای شی
وایه جامی همین لیلی بود / گر نیاید وایه خود وادی وی