نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای / به کوی دوست گذر مشکبیز و غالیه سای
ز گرد ره چو بر آن خاک در زنی نفسی / پس از اجازت دربان زمین ببوس و درآی
ببند دست به خدمت و گر مجال شود / به عرض حال من بی زبان زبان بگشای
نمودمت تن چون موی خویش ضعف مرا / به آن میان چو مو مو به موی بازنمای
چو در خرام نهد پای بر زمین برسان / تضرع رخ زردم به خاک آن کف پای
ز ناله های منش یاد ده به بزم طرب / چو مطربان خوش الحان شوند نغمه سرای
ز حال جامی اگر پرسدت بگو اینک / نوشته نامه ای از آب چشم خون پالای
ز بس که کاست اگر خوانیش تواند ساخت / درون نامه میان حروف خود را جای
پی دعای تو هر دم کشد بر رشته نظم / جواهر سخن از بحر طبع گوهرزای