آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی / که ز سر تا قدم آشوب دل و جان منی
لب ببستم ز سخن لیک به خلوتگه جان / گاه دل با تو و گاهی تو به دل در سخنی
بنما آن تن نازک ز قبا تا به چمن / غنچه دیگر نکند دعوی نازک بدنی
خون ما خورده چه آزار دلم می طلبی / نوش کردی می ما شیشه چرا می شکنی
می دهی یادم ازان لاله رخ ای باد بهار / چند آتش به من سوخته دل می فکنی
یار بیماری من دید و بسی فاتحه خواند / لیک شکرانه آن را که نیم زیستنی
جامی آن شوخ به خونریز تو گر تیغ کشد / ادب آن ست که گردن نهی و دم نزنی