ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی / بر این جهان ننهی پا بر آن جهان نرسی
حضیض نفس زمین و آسمان ست ذروه عشق / تو پای بست زمینی به آسمان نرسی
دو روزه حبس قفس سهل باشد ای بلبل / ازان بترس که دیگر به بوستان نرسی
زبان عشق چه داند فقیه شهر این حرف / مگوی تا به حریفان هم زبان نرسی
صدای بانگ جرس می رسد ولی از دور / به ره مخسب مبادا به کاروان نرسی
نشان عشق چه پرسی ز هر نشان بگسل / که تا اسیر نشانی به بی نشان نرسی
حجاب سر حقیقت همین تویی جامی / گمان مبر که ازین بگذری به آن نرسی