جامی › شمارهٔ ۹۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آسوده دلا حال دل زار چه دانی / خوان خواری عشاق جگرخوار چه دانی
شب تا به سحر خفته به خلوتگه نازی / بی خوابی این دیده بیدار چه دانی
هرگز نخلیده به کف پای تو خاری / آزردگی سینه افگار چه دانی
ای فاخته پروازکنان بر سر سروی / درددل مرغان گرفتار چه دانی
کار دل رندان بلا دیده بود عشق / ای زاهد مغرور تو این کار چه دانی
نادیده ز خاک ره او کحل بصیرت / با بی بصری لذت دیدار چه دانی
جامی تو و جام می و بیهوشی و مستی / راه و روش مردم هشیار چه دانی