جامی › شمارهٔ ۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر پسر کو از پدر لافد نه از فضل و هنر / فی المثل گر دیده را مردم بود نامردم است
شاخ بی بر گر چه باشد از درخت میوه دار / چون نیارد میوه بار اندر شمار هیزم است