جامی › شمارهٔ ۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عشوه شاهد دنیا طمع انگیز بود / جامی آن به که ازین می نشوی مست طمع
لقمه تلخ قناعت ز جهان قوت تو بس / بهر حلوای کسان کفچه مکن دست طمع