جامی › شمارهٔ ۲۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بسا اخ کز اخوت چون زند دم / دمش باشد چراغ عیش را پف
تف افکن بر رخ آن اخ که هرگز / نیفتد زین مناسب تر اخ و تف