جامی › شمارهٔ ۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

برای نعمت دنیا که خاک بر سر آن / منه ز منت هر سفله بار بر گردن
به یک دو روز رود نعمتش ز دست ولی / بماندت ابدالدهر عار بر گردن