انوری › قبا از بزرگی خواسته| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای برقد تو راست قبای سخا و جود / حرفیست در لباس مرا با تو گوش دار
در تن مراست کهنه قبایی که پاره‌اش / دارد ز بخیه کاری ادریس یادگار
آدم به دست جود خودش پنبه کاشته / حوا به سعی دوک خودش رشته پود و تار
سوراخهای او کندم وام ریشخند / از هر طرف که پیش گروهی کنم گذار
لطفی نما که هست به راه قبای تو / سوراخها به هر طرفی چشم انتظار