جامی › شمارهٔ ۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی تاب شد از تب ورق نسرینت / بی آب ز تبخاله لب شیرینت
تو خفته به سان چشم و من چون ابرو / با پشت خمیده بر سر بالینت