جامی › شمارهٔ ۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن شاهد غیبی ز نهانخانه بود / زد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود
از زلف تعینات بر عارض ذات / هر حلقه که بست دل ز صد حلقه ربود