جامی › شمارهٔ ۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر گوشه چشم تو که چشمش مرساد / دانی ز چه خاست آن کبودی که فتاد
مشاطه حسن دید چشم سیهت / شرمنده شد و سرمه به یک گوشه نهاد