جامی › شمارهٔ ۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر مائده جهان چه برنا و چه پیر / باشد پی لقمه ای به صد محنت اسیر
ریزد به مثل ز دیده طفل صغیر / صد قطره اشک بهر یک قطره شیر