جامی › شمارهٔ ۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون شب برسد ز صبح خیزان می باش / چون صبح شود ز اشک ریزان می باش
آویز در آن که ناگزیر است تو را / وز هر چه خلاف او گریزان می باش