انوری › شمارهٔ ۲۷۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دهر و افلاک و انجم و ارکان / همه شرند اگرنه مایه شر
خود جهان خرف ندارد خیر / تا که هست از و جود خیر خبر
تا نداری امید خیر که نیست / حامل ذکر او قضا و قدر
چیست عنقا به هر دو عالم خیر / که ازو نام هست و نیست اثر
ای دل از کار خویش هیچ مرنج / نیست کار دگر به رنگ دگر
نقد و نسیه چو هفده و هژده‌ست / بل دو پنج است و ده نه به نه بتر