جامی › شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یا من ملکوت کل شی ء بیده / طوبی لمن ارتضاک ذخرا لغده
این بس که دلم جز تو نخواهد کامی / تو خواه بده کام دلم خواه مده