جامی › شمارهٔ ۱۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ماییم به غمناکی خود شاد شده / بل از غم و شادی همه آزاد شده
خاکی ست وجود ما که در راه فنا / گشته همه گرد و گرد بر باد شده