جامی › شمارهٔ ۱۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هستی همه ذلت و هوان است و ضعه / زین مرحله هر که رفت الله معه
بگذر به زمین نیستی تا یابی / فی الارض مراغما کثیرا و سعه