جامی › شمارهٔ ۱۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نی ترک وجود غم فزاینده کنی / نی آرزوی حیات پاینده کنی
آینده عمر خواهی از رفته فزون / در رفته چه کردی که در آینده کنی