جامی › شمارهٔ ۱۳۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

حیران شده ام که میل جان با تن چیست / واندر گل تیره این دل روشن چیست
عمری ست که با هزار من هستی من / من می گویم ولی ندانم من چیست