جامی › شمارهٔ ۱۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنها که در آفاق به هم پیوستند / آخر ز میانه پای رفتن بستند
افسوس که حاسدان نادان پی نام / بر وضع دگر به جایشان بنشستند