جامی › شمارهٔ ۱۴۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سرخی ز لب لعل به سنگ آوردن / وز گل به گیاه بوی و رنگ آوردن
مقصود دل از کام نهنگ آوردن / بتوان، نتوان تو را به چنگ آوردن