انوری › در مرثیه| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هرگز گمان مبر که کمال‌الزمان بمرد / کو روح محض بود نه جسم فناپذیر
می‌دان که ساکنان فلک سیر گشته‌اند / از مطربی زهره بدین چرخ گنده پیر
خواهش گری به نزد کمال‌الزمان شدند / کو بود در زمانه درین علم بی نظیر
گفتند زهره را ز فلک دور کرده‌ایم / ای رشک جان زهره بیا جای او بگیر