جامی › مناجات| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آیا کاشف الاسرار و یا فائض الانوار / ویا مقصد الابرار و یا مونس الاحرار
منم مانده گرفتار بدین نفس خطاکار / به رحمتم نگهم دار ازین دشمن غدار
ایا غافر من تاب و یا مؤیل من آب / ویا حاضر من غاب و یا جابر من خاب
منم روی در اسباب ز غفلت شده بی تاب / کرم کن که ازین خواب رهم با دل بیدار
لک الرحمة و الجود بک العالم موجود / به نورک مشهود له وجهک مسجود
دل من که نپیمود بجز راه تو تا بود / ندارد ز تو مقصود بجز دولت دیدار
ایا مبدع الارواح و یا خالق الاشباح / ویا فالق الاصباح فؤادی بک یرتاح
بود لطف تو مفتاح پی مخزن افراح / سزد نور تو مصباح درین موطن اکدار
فؤادی بک مسرور علی حبک مفطور / ودادی لک موفور ولا کذب و لا زور
خوش آن عاشق مهجور که همچون من رنجور / ز پندار خودی دور کشد بر در تو بار
آیا ماحی الاثام و یا شافی الاسقام / احاطت بی الالام و ضاقت لی الایام
ندارم ز تو آرام دلم ده چو زنم گام / که آسمان سوی انجام برم این ره دشوار
ایا اجود من جاد و یا اجید الاجیاد / لک الوعد و الایعاد بالاذیاء و الابعاد
درین معصیت آباد ز هر معصیت آزاد / مبادم به دل شاد بجز طاعت تو کار
ایا منجح الامال ویا مصدر الافعال / ویا مجری الاقوال علی احسن الاحوال
ز هر جاه و ز هر مال بود بر توام اقبال / جز این سایر اعمال بود مایه ادبار
ایافخر ذوی التاج و یا ذخر من احتاج / هبوطی لک معراج و نوری بک وهاج
زمن بنده محتاج مبر عمر به تاراج / درین لجه مواج درین قلزم زخار
ایا خالق الافلاک اطاعت لک الاملاک / بلاوصمة اشراک فحاشای و حاشاک
که با نفس هوسناک دل از نقش خرد پاک / چو جامی شده بیباک رسانم به تو آزار