ابوسعید ابوالخیر › رباعی شمارهٔ ۱۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زان میخوردم که روح پیمانهٔ اوست / زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست
دودی به من آمد آتشی با من زد / زان شمع که آفتاب پروانهٔ اوست