جامی › شمارهٔ ۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ / دارم رنگ جز خون جگر هیچ
به گرد آن میان گشتم کمروار / بسی، وز وی ندیدم جز کمر هیچ
دهانت نیست جز هیچ و میان نیز / وز ایشان کار عاشقان هیچ بر هیچ
چو خوش خاطر نشینی با رقیبان / نباشد عاشقان را زین بتر هیچ
چو آرم تحفه جان پیش چشمت / نماید مختصر وان مختصر هیچ
نبینی آب چشمو روی زردم / نباشد پیش شاهان سیم و زر هیچ
لب لعل و دهان هیچ است و جامی / همین لعل لبت خواهد دگر هیچ