جامی › شمارهٔ ۹۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خوشا بادی که ره سوی تو گیرد / چو بر تو بگذرد بوی تو گیرد

چو با روی تو گل گردد معارض / بنفشه جانب روی توگیرد

فتد صد رخنه ام در قبله جان / به هر چینی که ابروی تو گیرد

دلم سرحلقه عشاق گردد / چو جا در حلقه موی تو گیرد

کمانت را نیارد کس کشیدن / مگر قوت ز بازوی تو گیرد

دلم را باز ده ای سست پیمان / که ترسم پیش تو خوی تو گیرد

امید از خان و مان برداشت جامی / که خانه بر سر کوی تو گیرد