آمد نسیم و رایحه مشکبار داد / مرغان باغ را خبر نوبهار داد
در روضه امید نهالی که رسته بود / بالا کشید و میوه مقصود بار داد
کوته کنم حدیث، گرانمایه قاصدی / از ره رسید و مژده اقبال یار داد
صوفی به شکر مژده او بزم عیش ساخت / تسبیح و خرقه را به می خوشگوار داد
آمد غبار موکب او همدم نسیم / عشاق را جلای بصر زان غبار داد
نظاره رخش همه کس را نداد روی / بس خسته دل که جان به ره انتظار داد
انداخت سایه کرم آن شاه دادبخش / جامی بخواه از ستم روزگار داد