هر آفتاب که از مطلع جمال برآید / چو ماه روی تو بیند به انفعال برآید
نهال مهر تو کشتم به سینه لیک چه حاصل / اگر نه میوه مقصود ازین نهال برآید
دمیده گرد دهان تو چیست آن خط مشکین / بنفشه ای که ز سرچشمه زلال برآید
اگر به صومعه قوال وصف رویتو خواند / ز صوفیان همه فریاد وجد و حال برآید
به فکر قد و رخت هر شبم لطیفتر از هم / هزار سرو و گل از گلشن خیال برآید
ز گوشمال غمت تیز گشت ناله ام آری / نوای زیر ز بربط به گوشمال برآید
بود به طور کمال این غزل ز گفته جامی / سزد که نام وی از زمره کمال برآید