سفر خوش است اگر یار همسفر باشد / غبار موکب او سرمه بصر باشد
به منزلی که نشیند به محملی که رود / جمال او همه جا قبله نظر باشد
به هر جهت که کنی روی آشکار بود / به هر طرف که نهی چشم جلوه گر باشد
چه سود همسفری با ویم که آن خودکام / ز راه وصل به هر گام دورتر باشد
اسیر محنت عشقم مرا به وصل چه کار / نشاط و عیش دگر عاشقی دگر باشد
مرا چو تیر زند گر سپر شود مانع / شکایتی که مرا باشد از سپر باشد
به مهر روی بتان عیب من مکن جامی / مرا خود از همه عالم همین هنر باشد