انوری › درمرثیه| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن خواجه کز آستین رغبت / دست کرم بزرگوارش
برداشت زخاک عالمی را / در خاک نهاد روزگارش
ننشست نظیر او ولیکن / بنشاند عزای پایدارش
صدگونه چو من یتیم احسان / برخاک دریغ یادگارش