کی بود کی که شب محنت من روز شود / صبح اقبال من آن روی دل افروز شود
بی تو از سینه چو خواهم که برآرم نفسی / نارسیده به دلم آه جگرسوز شود
کی شود دوخته چاک دلم از تیغ غمت / گر به هر مو مژه ات ناوک دلدوز شود
گر مطیعش شود این گنبد فیروزه چه سود / هر که بر دولت وصل تو نه فیروز شود
چون رهم باز ز غمهای جهان گر نه غمت / مایه شادی این جان غم اندوز شود
چون الف راستی قد تو بیند چه عجب / کز پی خدمت تو دال صفت کوز شود
حرفی از سر خطت گر بنویسد جامی / پیش او پیر خرد طفل نوآموز شود