انوری › شمارهٔ ۲۹۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای کریمی که از سخاوت تو / روید از سنگ خاره مرزنگوش
تا جهان اسب دولتت زین کرد / چرخ را هست غاشیه بر دوش
آنکه او تای خدمتت نزند / چون ربابش فلک بمالد گوش
چنگ مدح تو ساختم چه شود / که چو بربط شوم عتابی‌پوش