انوری › در مذمت شعرا| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عادت طرح شعر آوردند / قومی از حرص و بخل گندهٔ خویش
نام حکمت همی نهند آنگاه / بر خرافات ژاژ ژندهٔ خویش
گرگ و خراز این لئیمان‌اند / همه دوزنده و درندهٔ خویش
انوری پس تو نیز یاد آور / طیرگیهای زهرخندهٔ خویش
پیش همچون خودی ز سیلی آز / سرک پیش درفکندهٔ خویش
شکر کن کین زمانش می‌بینی / خواجهٔ دیگران و بندهٔ خویش