جامی › شمارهٔ ۲۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چه کاریست خوش دل به جانان سپردن / چو افتد به جان کار دل جان سپردن
به هرگام دشواریی پیشت آید / نشاید ره عشق آسان سپردن
چون آن کافر آید به یغما چه چاره / جز از دین گذشتن جز ایمان سپردن
ز وصلی که باشد طفیل رقیبان / بود خوشترم جان به هجران سپردن
چو نبود درین موج خیز آشنایی / خوشا رخت هستی به طوفان سپردن
میفزای گو خط بر آن لب که نتوان / به موران نگین سلیمان سپردن
فسون است اشعار جامی خوش افتد / به یار پری خوی دیوان سپردن