داغ جفا که برکسان زآتش کین خود نهی / کاش به جان عاشق بی دل و دین خود نهی
باد زمین به راه تو تارک بندگان که تا / هر طرفت فتد گذر پا به زمین خود نهی
ای بت آمده ز چین لاف زنان به روی او / زود بود کزین خطا روی به چین خود نهی
بر سر ره نشسته ام بو که چو مست بگذری / پای به سهو بر سر راه نشین خود نهی
تاجورا کجا رسد کامت ازان نگین لب / گرنه به کفه بها تاج و نگین خود نهی
رشح می از لبش دلا شهد شهادت تو بس / به که ازان ذخیره ای روز پسین خود نهی
قدرشناس گوهرت نیست زمانه جامیا / در کف سفله تا به کی در ثمین خود نهی