جامی › شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در فنون شاعری جامی ز حد بردی سخن / وقت آن آمد که در کنج خموشی جا کنی
پیر گشتی در سواد شعر بردن با بیاض / چون قلم ترسم که روزی سر درین سودا کنی
مایه مدح و غزل دانی که هست اکثر دروغ / بر کرام الکاتبین تا کی دروغ املا کنی