جامی › شمارهٔ ۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به گرد عارض تو گر دمیده یک دو سه موی / مکن ز عشق من و حسن خویش قطع امید
که نگسلم ز تو پیوند مهر اگر به مثل / خط تو زلف شود زلف ریش و ریش سفید