جامی › شمارهٔ ۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر / از محنت عوام عجب تنگ خانه ایست
گفتم ز تنگ خانه یکی نقطه محو کن / کز منت لیام عجب ننگ خانه ایست