جامی › شمارهٔ ۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جامی به مقتضای زمان چون برآمدند / صدیقیان دهر به رنگ سلولیان
مگشا زبان به فضل که رمحیست زهرناک / در طعن اهل فضل زبان فضولیان
بستند اهل دین پی آزار اهل دل / پیرایه تناسخیان و حلولیان
خوش آن که سلک صحبت اینان گسست و شد / دمساز خرس و بوزنه و سگ چو لولیان