جامی › شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای عشق که با هزار چون بی چونی / از هر چه گمان برند ازان بیرونی
هفتاد و دو ملت آنچه گفتند تو را / هستی همه و از همه هم افزونی